Yolculuk

İçimde bir hüzün var saklamaya çalıştığım. Bir yolculuktayım tren yolculuğu: Ağaçlar, dereler, gökyüzü, insanlar. İzliyorum onları sadece. Başka ne yapabilirim ki tren ilerliyor ve hepsi geride kalıyor. Daha uzun bakmak, görmek, konuşmak isterdim onlarla ama bir yolum var ulaşmam gereken bir hedef. Artık sadece bakıp geçmeye; dokunmadan, hissetmeden yaşamaya alıştım galiba. Camın ardından izliyorum; yapraklar soluyor, dereler kuruyor, gökyüzü kararıyor, insanlar ölüyor sonra yeniden var oluyor hepsi. Yeni bir umutla, yeni bir hedefle. İlerliyorum, dünya değişiyor, ben bakıyorum. İlk durağa varıyoruz yanıma biri oturuyor, birlikte bakıyoruz dışarı ne güzel diyoruz dünya, bizim için yaratılmış sanki her şey. Hayaller kuruyoruz birlikte, iniyor bir durak sonra üzülüyorum el sallıyorum. Hayallerimiz aklıma geliyor, o da geride kalıyor. Tren devam ediyor ben sıkılıyorum yalnız olmak üzüyor, sıkıyor. Kendi kendimi teselli ediyorum dışarı bakıyorum ama bakıp görmüyorum artık, dönmek istiyorum geçmişe inmemeliydi diyorum , birlikte devam etmeliydik diyorum ama nafile artık geçmişte kalıyor ben gidiyorum. Biri daha biniyor, oturuyor karşıma. Birlikte devam ediyoruz. Oda benim gibi hüzünlü, ne güzel her şey diyorum gülüyor isteksiz, ben de gülüyorum, gidiyoruz  konuşmuyorum korkuyorum alışmaya, hayal kurmuyorum, o da iniyor bir sonra ki durakta el sallıyorum şans diliyorum. Tren ilerliyor, duraklar geçiliyor…1_dogu

Reklam

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s